เรื่องส่วนตัว*

จันทร์ - อู้ โดยการออกนอกสถานที่ทั้งวัน แต่กลับมาคุยงานต่อจนได้

ดู UP ที่สกาล่า ซึ้งกับความรักของปู่คาร์ล และขำนกอีก๋อย กับหมาอัลฟ่า 555
อาการยึดติดกับอดีต กับข้าวของที่บรรจุความทรงจำน่ะ มันไม่ได้เกิดเฉพาะคนแก่หรอก




อังคาร - เนียน โดยการจัดออฟฟิศ เหนื่อยแต่ไม่ต้องใช้สมอง ถนัดชะมัด

ดู Roommate ที่แกรนด์อีจีวี เนื้อยเนือย หรือเพราะอคติก็ไม่รู้
อาจเพราะเลยจุดแอบรักแอบใคร่ รักใสๆหัวใจห้าดวงไปแล้ว 555




พุธ - ปวดหัวทั้งวัน คิดงานทั้งวัน




พฤหัส - เคลียร์งานไปพลาง เล่น Restaurant City ไปพลาง
ทำไมชอบฮิตอะไรที่คนเขาเลิกฮิตกันแล้วด้วย เป็นอย่างนี้ตลอด




ศุกร์ - ยังมาไม่ถึง
อยากมีเงิน ไปช็อปปิ้งที่ Topshop!

อ่านจบแล้ว ดอกไม้และสายฝน

เป็นเรื่องของเด็กหญิงอ้อแขม นักเรียนชั้นประถมสอง ที่ได้พบกับเพื่อนใหม่สองคนคือ เด็กหญิงดอกไม้ - นักเรียนใหม่ที่อยากเรียนชั้นประถมสองพร้อมอ้อแขม แต่คุณครูใหญ่เห็นว่าดอกไม้เรียนอ่อน จึงไม่ยอมให้เลื่อนชั้น และเด็กชายพิรุณ - นักเรียนใหม่ที่ต้องใส่ขาเทียมข้างหนึ่ง และพยายามเดินให้ได้ก่อนเปิดเรียนภาคปลาย

เรื่องของเด็กหญิงอ้อแขมเรียบง่าย ไม่หวือหวา เหมาะสำหรับเด็กๆได้ฝึกอ่าน ส่วนคนแก่ที่เผลอเข้าไปอ่าน (อย่างฉัน) ก็ได้อมยิ้มนิดๆ เมื่อย้อนกลับไปในวัยประถมสองเหมือนอ้อแขม ตอนนั้นฉันสนุกสนานกับการวิ่งเล่นกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ มีเมืองสมมติในสวนเล็กๆ หน้าห้อง และแกล้งเอามือแตะไหล่เพื่อนตอนเข้าแถว เพราะเชื่อกันว่าถ้าใครถูกแตะไหล่จะสอบตก -  -

ยังอุตส่าห์จำได้ 555

บางเรื่องมันยังชัดอยู่ เพราะเอาเข้าจริงมันก็เพิ่งผ่านมาสิบกว่าปี... เทียบเป็นเงินก็ซื้อไอติมได้แท่งนึง กินแป๊บเดียวก็หมดละ จริงมะ


คุณ "วาวแพร" เขียนเรื่องดอกไม้และสายฝนด้วยสำนวนง่ายๆ และน่าเอาอย่างมาก เพราะไม่มีคำฟุ่มเฟือยเลย ดังนั้นแม้เรื่องจะเด้กเด็กสำหรับฉัน แต่ก็เก็บเล่มนี้ไว้เป็นตัวอย่างในการเขียนได้ : )





เมื่อวานไปหาหนังสือมาทำงานที่เมืองหนังสือ ซีคอนสแควร์
ด้วยเสียงลือเสียงเล่าอ้างว่ามีหนังสือเก่าๆเยอะ จึงดั้นด้นไปดูให้เห็นกับตา
...ร้านไม่ใหญ่อย่างที่คิด เพราะคิดไว้ว่าน่าจะใหญ่มาก ถึงขั้นเรียกเมืองนี่ต้องไม่ธรรมดาละ : p
เดินอยู่เกือบสองชั่วโมง ได้มาแต่หนังสือของตัวเอง -  -


- หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว. กาเบรียล การ์เซีย มาร์เควซ เขียน. ปณิธาน - ร.จันเสน แปล. สำนักพิมพ์วลี. ฉบับพิมพ์ครั้งแรก 2529 (!)

เพิ่งแกะห่อหนังสือออกมาดูปีที่พิมพ์เมื่อกี๊ เก่าสมใจมากกกกกกกกก
กระดาษเหลืองและบอบบาง กลิ่นก็เก๊าเก่า
แต่ที่ว่ามานี่ ชอบนะ ฮาาาาา
ราคาปก 68 บาท ซื้อมาในราคา 200 บาท (ราคาฉบับพิมพ์ใหม่ของ สนพ.สามัญชน ดูจากเว็บคือ 490 คริคริ)
ใครสนใจเชิญที่เมืองหนังสือนะคะ ยังเหลืออยู่บนชั้นอีกสี่ห้าเล่ม


- กระทู้ดอกทอง. คำ ผกา เขียน. แพรวสำนักพิมพ์. ฉบับพิมพ์ครั้งแรก 2546

เพิ่งรู้ไม่นานมานี้ว่าคำ ผกา คือคนเดียวกับฮิมิโตะ ณ เกียวโต...
เล่มนี้โปรยหน้าปกว่าเป็น "รวมบทวิจารณ์วรรณกรรมแนว 'เฟมินิสต์' ที่อื้อฉาวแห่งยุค"
อ่านไปแล้วประมาณหนึ่งส่วนสี่



ก่อนกลับแวะร้านนายอินทร์ ได้หนังสือสำหรับทำงาน (ซะที) หนึ่งเล่ม (ไม่พอหนิ) คือ

- หลังอานบุรี. วินทร์ เลียววาริณ เขียน. สำนักพิมพ์ 113. ฉบับพิมพ์ครั้งแรก 2545
โจทย์งานคือ "นักการเมือง" แต่ดันไม่มีความรู้ใดๆในสมอง จึงต้องหาอะไรมาประเทืองบ้าง
จะหนักๆแบบ ประชาธิปไตยบนเส้นขนาน ก็คงไม่ตรงแนวทางที่อยากได้ จะทันสมัยกว่านี้ก็กลัวโดนอุ้ม
เลยเอาเล่มนี้มาสร้างองค์ความรู้สักนิด เกี่ยวกับความขี้ฉ้อของนัขการเมืองในหลังอานบุรี 555


* เอ๊ะ เหมือนเป็นวันตามล่าหนังสือฉบับพิมพ์ครั้งแรกเนอะ บังเอิญจริง




หลังจากสำรวจหนังสือพวกวรรณกรรมเยาวชน กับวรรณกรรมการเมืองเพราะงานบังคับ
ก็พบว่า หนังสือของไทยมีน้อยเหลือเกิน
หมวดวรรณกรรมเยาวชน ถ้าไม่ย้อนอดีตฝันวันวาน ก็จะเป็นเรื่องแฟนตาซี
เรื่องร่วมสมัยยังมีน้อย (หรือฉันหาไม่เจอเองหว่า)
สงสัยว่าสังคมปัจจุบันมันคงบัดซบมากจนไม่อยากให้เด็กอ่าน -  -


ส่วนวรรณกรรมการเมือง... ลืมไปเสียเถอะ
นอกจากเรื่องสั้น-กวี รางวัลพานแว่นฟ้า (ที่ได้ข่าวว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลอยู่สมัยหนึ่ง)
และหนังสือประเภทสาวไส้ ลับลวงพราง ฯลฯ ก็ไม่ค่อยมีเรื่องอื่นๆแล้ว
มีเล่มหนึ่งที่น่าสนใจคือ กรณีฆาตกรรมโต๊ะอิหม่ามสะตอปา การ์เด ซึ่งเป็นเรื่องที่มีปัญหาตอนรางวัลพานแว่นฟ้านั่นแหละ
แต่เรื่องนี้ไม่เข้าทางที่ต้องการ คงเก็บไว้รออ่านส่วนตัวทีหลัง




จากการเข้าออกร้านหนังสือช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
ทำให้อยากทำงานร้านหนังสือ และจะสมัครจริงๆด้วยนะเออ!

ใครๆก็บอก อย่าตัดสินคนจากภายนอก
เหมือนอย่าเพิ่งตัดสินหนังสือจากหน้าปก



แต่ฉันทำไม่ได้!!!!!!!



และหลวมตัวซื้อมาอีกแล้ว 1 เล่ม



"ดอกไม้และสายฝน" เขียนโดย วาวแพร โดยสำนักพิมพ์ผีเสื้อ
ภาพปกเดียวกันกับในสเปซนี้แหละ
ยังไม่รู้้เลยว่าเรื่องจะถูกใจหรือเปล่า แต่ก็หลงชอบไปแล้วนี่...





อยากทำงานสำนักพิมพ์ผีเสื้ออ่ะ*

วันนี้เลื่อนตำแหน่ง ควบสองกระทรวง
หนึ่งคือกระทรวงแกรนด์อีจีวี อีกหนึ่งคืิอกระทรวงเอเพ็กซ์

เดินไป-กลับ จากสยามดิส ถึงสยาม-ลิโด้-สกาล่า รวมสี่รอบ
อากาศอบอ้าว แต่ต้องใส่แจ็กเก็ตเพิ่มความน่าเชื่อถือ (และไม่โดนปรับห้าร้อย)
หิว แต่ไม่มีคนชวนกินก็ไม่ค่อยกิน


ตกบ่าย เดินเข้ามาเจอะวงยอดข้าว
เอ้า จิบซะหน่อย เข้าสังคมน่ะฮ่ะ
แต่ยังแคลงใจอยู่ดีว่า กินเบียร์ตอนทำงานมันสนุกตรงไหนวะ



วันนี้ตะลุยห้องฉายกะออฟฟิศเอเพ็กซ์
เก่าได้ใจมากฮ่ะ
ถ้าเป็นผู้ชายเสียหน่อยจะไปนอนตากแอร์ ดูแอบถ่ายเดี่ยวเจ็ด!!!
แถมไปเจอะประชุมบอร์ดผู้บริหารระดับสูง อายุรวมกันทุกคนคงหลายพัน
ประชุมเครียด ขณะกินขนมจีนแกงเขียวหวานกันทั้งออฟฟิศ



วันนี้เหนื่อยน้อยกว่าที่คิด
ได้เดินบ่อยก็เพลินดี เสียที่สยามคนเยอะไปหน่อย
หวังว่าจะราบรื่นไปเรื่อยเรื่อย




อีกสองสัปดาห์เท่านั้น ไม่เกินนี้
เสื้อยืดจ๋า รอก่อน!!!